Η Βουλιμία της Εξουσίας

Ήταν Γενάρης του 2015. Ο διαφαινόμενος νικητής των εκλογών εκείνης της περιόδου δήλωνε μεταξύ άλλων: “Το πάρτι τελείωσε! Ενοποιούμε όλους τους ελεγκτικούς μηχανισμούς, σε ένα ενιαίο σώμα που υπάγεται απευθείας στον Πρωθυπουργό". Το ίδιο κιόλας βράδυ, με αφορμή τα παραπάνω λόγια, εξωτερίκευσα σε φιλική συνάθροιση την έντονη ανησυχία μου αναφορικά με δείγματα συγκεντρωτισμού και εξουσιομανίας που φαινόταν να παρουσιάζει το νεόκοπο κόμμα εξουσίας. “Υπερβολές”, μου απάντησαν, “ μ' αυτό τον τρόπο θα κάνει καλό στη χώρα”. Σήμερα, ένα χρόνο μετά και παρότι η δέσμευση εκείνη έμεινε απραγματοποίητη, η ακόρεστη δίψα για όλο και περισσότερη εξουσία επαληθεύεται καθημερινά με τη συνδρομή διαφόρων γεγονότων.

Τα κυριότερα και πιο πρόσφατα γεγονότα αποτελούν οι ειδήσεις που κατακλύζουν την κοινή γνώμη αναφορικά με προσπάθειες παρέμβασης στο έργο της Δικαιοσύνης. Η πολιτική ηγεσία της μάλλον λησμόνησε τις σχετικές συνταγματικές διατάξεις περί λειτουργικής και προσωπικής ανεξαρτησίας τόσο της “καθήμενης” δικαιοσύνης όσο και του εισαγγελικού κλάδου και διολισθαίνει σε “παζάρια” κλειστού τύπου με τους δικαστικούς λειτουργούς αναφορικά με τον τρόπο που οι τελευταίοι θα ασκήσουν τις αρμοδιότητες τους. Ανεξαρτήτως, δε, του κατά πόσο τις ασκούν ικανοποιητικά ή νόμιμα πρέπει να καταστεί σαφές ότι δικαιοσύνη κατά παραγγελία και μάλιστα επ' απειλή (;) δεν είναι δικαιοσύνη. Προσβάλλει τη φύση της ως ανεξάρτητης κρατικής λειτουργίας (άρθρο 26 του Συντάγματος) και καταδεικνύει αναμφιβόλως μία πατερναλιστική λογική ελέγχου της κρατικής εξουσίας a priori.

Πέραν όμως των τελευταίων συνταρακτικών γεγονότων μεγάλο προβληματισμό προκαλεί επίσης η συστηματική προσπάθεια περιορισμού της διακίνησης πληροφοριών. Κυριότερη αποτύπωση της αποτελεί η “εξυγίανση” του τηλεοπτικού τοπίου (προσεχώς της ραδιοφωνίας και του διαδικτύου). Με αξίωμα την φράση “ Η αυτονόμηση των ΜΜΕ αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες παθογένειες της Δημοκρατίας στην Ελλάδα” η Κυβέρνηση βάζει “σε τάξη” το τηλεοπτικό, αρχικά, τοπίο. Αντίπαλον δέος, φυσικά, το φάντασμα της διαπλοκής που πράγματι πλανάται πάνω από τη μεταπολιτευτική Ελλάδα. Η μάχη όμως δεν κερδήθηκε και ούτε πρόκειται να κερδηθεί γιατί η διαπλοκή δε μπορεί να νικηθεί με καινούρια διαπλοκή. Η εγκαθίδρυση καθεστώτος τεσσάρων (ιδιωτικών) τηλεοπτικών συχνοτήτων σ' ένα σύγχρονο ψηφιακό περιβάλλον το οποίο εξασφαλίζει – αν όχι άπειρες - πολύ μεγαλύτερες δυνατότητες, με αδιαφανείς και αντισυνταγματικούς όρους (παραβιάζεται ευθέως το άρθρο 15παρ2 του Συντάγματος που απονέμει τον άμεσο κρατικό έλεγχο του ραδιοτηλεοπτικού τοπίου στο ΕΣΡ) χωρίς παράλληλα τη θέσπιση συγκεκριμένων αυστηρών κριτηρίων οικονομικής ευρωστίας των εν λόγω επιχειρήσεων ( σ' έναν διαγωνισμό που όταν ενεργηθεί, θα ενεργηθεί από την Κυβέρνηση) θέτει εν αμφιβόλω τόσο τον πόλεμο έναντι της διαπλοκής όσο κυρίως την ελευθερία στην πληροφόρηση, στην έκφραση και διακίνηση ιδεών και απόψεων (άρθρα 9, 14 Συντάγματος ). Υπόκωφα ,δηλαδή, επιδιώκεται ο συγκεκαλυμμένος – κατά το δυνατόν - έλεγχος της ενημέρωσης που κατά λογική ακολουθία επιφέρει αυθαίρετη δράση της πολιτικής εξουσίας με τις ευλογίες της χειραγωγημένης κοινής γνώμης.

Τα παραπάνω περιστατικά είναι ετερόκλητα και ως εκ τούτου θα μπορούσε καθένα να αναλυθεί ξεχωριστά σε επιμέρους κείμενα. Το στημόνι, όμως, πάνω στο οποίο συνυφαίνονται είναι αναμφισβήτητα η πρόθεση της πολιτικής ηγεσίας να γαντζωθεί άγαρμπα από την εξουσία. Εντατικοποιώντας καθημερινά τον αγώνα επιρροής σε νευραλγικούς τομείς της κοινωνικής λειτουργίας όπως η Δικαιοσύνη, εξουδετερώνοντας άκομψα – τις περισσότερες φορές- όποιον (μοιάζει να) τίθεται ως εμπόδιο στον ξέφρενο δρόμο της και ευνοώντας (με διορισμούς σε σχετικές κυβερνητικές υπηρεσίες ή με τσαντιρο...χειροκροτήματα) τους εν Τύπω πραιτοριανούς της, προσεγγίζει όλο και περισσότερο τον πυρήνα ενός σκληρού imperium, δημιουργώντας, παράλληλα, το δικό της κράτος εν κράτει που στελεχώνει με ημετέρους.

Μέσα σ' αυτό το κλίμα, το μεταπολιτευτικό καράβι συνεχίζει τον μονότονο πλου του. Φτιαγμένο πια με νέα (;) υλικά υποκινούμενο όμως από την ίδια και τρισχειρότερη αντίληψη κομματικής άλωσης του Κράτους. Δυστυχώς, όμως, ενώ ορισμένοι αγωνίζονται με τέτοιους μικροπρεπείς τρόπους να κρατήσουν το πηδάλιο, το καράβι βουλιάζει. Συνεχώς. Και το μεγάλο ερώτημα είναι αν οι για πολλά χρόνια δοκιμασμένοι θεσμοί (κυρίως η ανεξάρτητη Δικαιοσύνη) θα σταθούν στο ύψος των περιστάσεων ή αν η πληγωμένη δημοκρατία, την οποία οι ελπιδοφόροι ήρθαν για να αποκαταστήσουν θα παραδοθεί οριστικά πια στην βουλιμική αντίληψη εξουσίας που κομίζουν. Ας ελπίσουμε πως οι θεσμοί και ο ελληνικός λαός με τις δημοκρατικές επιλογές του θα επιλέξουν το σωστό αφού ο χρόνος πιέζει ασφυκτικά.