Πτέρνα “Μουζάλειος”

Ο Γ. Μουζάλας, Αν. Υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής

   Η φράση του Γ. Μουζάλα “πέρασμα στη Μακεδονία” σε πρόσφατη τηλεοπτική συνέντευξη πυροδότησε γενική πολιτική αναταραχή. Ομολογουμένως δεν είναι η πρώτη φορά που δηλώσεις κυβερνητικών αξιωματούχων προκαλούν αλγεινές εντυπώσεις. Και δε πρόκειται αυτή να είναι η τελευταία. Οι αντιδράσεις αυτή τη φορά, όμως, ξεπερνούν κάθε προηγούμενο και δημιουργούν έως και ρήγμα στις σχέσεις των κυβερνητικών εταίρων.    Όπως συμβαίνει πάντοτε έτσι και αυτή τη φορά η ελληνική κοινή γνώμη φρόντισε να διχαστεί σε “πατριώτες” που ζητούν εως και την κεφαλή του Υπουργού επί πίνακι και σε “εθνομηδενιστές” οι οποίοι δηλώνουν ως και την απόλυτη ταύτιση με τα λεγόμενα του κ. Υπουργού.

    Από τη μία πλευρά, οι πατριώτες - με μπροστάρη τον Υπ.Ε.Α- εξέπεμψαν ευθύς αμέσως κύμα αντιδράσεων απαιτώντας απειλητικά μάλιστα την άμεση παραίτηση του Υπουργού. Άλλοι πιο πληθωρικοί καταφέρθηκαν σε προσωπικό ύφος εναντίον του και τέλος μεγάλοι “οπλαρχηγοί”απείλησαν με...κυπαρίσσια. Ως επιχείρημα για τη σκληρή τους κριτική παρουσιάζουν (όσοι από αυτούς το διαθέτουν) την παρερμηνεία των ιστορικών γεγονότων στην οποία οδηγεί η χρήση του εν λόγω όρου, προσβάλλοντας το Έθνος και κυρίως δίνοντας την ευκαιρία στους γείτονες να καπηλεύονται κάτι που πραγματικά δεν τους ανήκει – δηλαδή την “μακεδονική ταυτότητα”-.

    Στον αντίποδα, παραβλέποντας εντελώς την “γκάφα” του Υπουργού η άλλη πλευρά εξάρει την...προσφορά του Υπουργού στην αντιμετώπιση του προσφυγικού/μεταναστευτικού ζητήματος φτάνοντας στο σημείο να τον παρουσιάζει ως τον Ανθρωπιστή - ήρωα απέναντι στην απάνθρωπη Ευρώπη. Στην ανακοίνωση μάλιστα της Νεολαίας του κυβερνώντος κόμματος δε γίνεται καν λόγος για “ολέθριο” πόσο μάλλον για “λάθος” από πλευράς του “συντρόφου” Υπουργού, ούτε βεβαίως απαιτείται κάποια επανορθωτική ενέργεια.

    Όσον αφορά τα επιχειρήματα της παραπάνω πλευράς και την ηρωοποίηση του κ. Μουζάλα (και δι' αυτού της Κυβέρνησης) για την “επίλυση” του προσφυγικού ζητήματος αρκεί να σκεφθεί κανείς ότι στην “τιμητική” Ειδομένη με το “ανθρώπινο πρόσωπο” το Κράτος απουσιάζει παντελώς. Πραγματικός ήρωας αναδεικνύεται ξανά η Κοινωνία των (εθελοντών) πολιτών και της αξίζουν θερμά συγχαρητήρια.

    Προσωπικά, λογικά και συναισθηματικά κλίνω προς την άποψη των μετριοπαθών ανθρώπων ( μόνο των ελλόγων όντων δηλαδή ) της πρώτης ομάδος. Ωστόσο, η θεώρησή μου διατυπώνεται εξόχως διαφορετικά. Πράγματι η δήλωση του Υπουργού αποτελεί ένα εξαιρετικά οδυνηρό σφάλμα. Ίσως μία από τις μεγαλύτερες διπλωματικές “αστοχίες” στη σύγχρονη ελληνική πολιτική ιστορία. Όχι επειδή παρερμηνεύει απλώς τα ιστορικά γεγονότα – αυτό συμβαίνει από την έναρξη αυτής της διαμάχης και εναπόκειται στην ιστορική επιστήμη να απαντήσει σε πιο βαθμό συντελείται- αλλά γιατί εξευτελίζει διεθνώς την Ελληνική Δημοκρατία. Ένα κράτος που έχει χαράξει μία συγκεκριμένη γραμμή κόντρα στη διεθνή κοινότητα, παραπέμφθηκε γι' αυτό στο Διεθνές αλλά και στο Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και σε ένδειξη καλής θέλησης υιοθέτησε πλαίσιο προτάσεων (βλ. σύνθετη ονομασία erga omnes/ veto Βουκουρεστίου 2008 ) με στόχο την ολοκλήρωση των διαπραγματεύσεων και τελικά αυτοαναιρείται. “Γκάφα” ή “πεποίθηση”, “μικρή” ή “μεγάλη” η δήλωση Μουζάλα λειτουργεί ως αφοπλιστική επιβεβαίωση της θεωρίας περί “ελληνικών εμμονών” που κυκλοφορεί και κυριαρχεί - δυστυχώς- στα διεθνή fora. Και για την κατάσταση αυτή μεγάλες ευθύνες εντοπίζονται στην ελληνική πολιτική αδιαλλαξία κυρίως στα πρώτα χρόνια του προβλήματος.

    Γι' αυτό, η οπτική μου - περισσότερο πολιτική παρά συναισθηματική με οδηγεί σε διαφορετική άποψη για την “τύχη” του Υπουργού. Παρότι,δηλαδή, η παραίτηση του θα ήταν θεμιτό να κατατεθεί ως ένδειξη σοβαρής μεταμέλειας, εντούτοις δεν είναι συνετό να γίνει αποδεκτή την παρούσα στιγμή. Όχι βεβαίως, λόγω της ποιότητας των κυβερνητικών αγώνων και έργων (εδώ γελάμε) αλλά λόγω της κρισιμότητας του χαρτοφυλακίου τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή. Μία ενδεχόμενη αντικατάσταση ή ευρύτερη δομική αναδιάρθρωση του Υπουργείου Μετανάστευσης, θα δημιουργούσε μόνο προβλήματα, κυρίως συντονιστική δυσκαμψία, τη στιγμή που η Ελλάδα δεν έχει εκπληρώσει τις υποχρεώσεις που έχει αναλάβει προς τις ευρωπαϊκές χώρες και παράλληλα καλείται να διαχειριστεί μια πρωτοφανή ανθρωπιστική κρίση με τις προσφυγικές ροές να συνεχίζουν αμείωτες. Θα δημιουργούσε,επομένως, μία δεύτερη “Μουζάλειο” πτέρνα.

    Συνοψίζοντας, η δήλωση Μουζάλα, είτε ως “ολίσθημα”, είτε ως διαμορφωμένη προσωπική πεποίθηση αποτελεί τεράστιο πρόβλημα για τη διπλωματικό πρόσωπο της Χώρας και την ήδη πληγωμένη εικόνα της τόσο στο ευρωπαϊκό όσο και στο διεθνές στερέωμα και ως εκ τούτου την καταδικάζω ανυπερθέτως . Η δημιουργία,όμως, μίας ακόμη (πιο) προβληματικής κοιτίδας σ΄ έναν ήδη πολύπαθο χώρο στον οποίο υπάρχει πλήθος ανειλημμένων υποχρεώσεων θα αποτελούσε την πλέον επικίνδυνη κατάσταση και μόνο ως λύση για το “Σκοπιανό” δε θα μπορούσε να νοηθεί.

    Ας μη κρυβόμαστε, άλλο δύο πληγές και άλλο μία (και να ήταν μόνο τόσες) σε έναν εξασθενημένο οργανισμό. Ας μη διυλίζουμε (τόσο) τον κώνωπα την ώρα που ο χρόνος κυλά εις βάρος μας σε όλα τα πεδία...